(водяной).

Sameiginlegt beygingartákn orða með sameiginlegum lið sem táknaður er með 〃 innan lykkjusviga kemur á eftir lykkjusviginum:

§44. Beyging íslenskra nafnorða í notkunardæmum er ekki tilgreind nema upp komi orð sem ekki er að finna undir flettimynd tilsvarandi rússnesks orðs í dæminu:

Undir flettunni ребёнок er jafnheitið «barn» vitaskuld merkt n⁴, og er það því ekki endurtekið í orðadæmi greinarinnar балованный; undir пассажир er tilgreint «farþegi m¹», en orðið «þjófur» er þar ekki að finna, né heldur «ból n⁴», «setur n⁴» undir усадьба, og er því talin ástæða til að upplýsa um kyn og beygingu orða í ofangreindum og hliðstæðum dæmum.

§45.a. Nafnorð eru þýdd með greini í orðum og orðasamböndum þar sem ákveðið form er regla:

Í þýðingum flettna er ákveðinn greinir skáletraður, þó aðeins einu sinni innan hverrar greinar (töluliðar):

Komi ákveðinn greinir fyrir í jafnheitum skammstafana, sem eru flettur, er hann einnig skáletraður þar:

Þó er greinir ekki skáletraður ef nafnorðið hefur komið áður fyrir greinislaust í sama þýðingartexta:

Annars er greinir ekki skáletraður í þýðingartexta, sbr. undir flettunni двига́ться:

Sé greinir í svigum, táknar það að hann sé (allmiklu) algengari í viðkomandi orði/orðasambandi en óákveðið form:

og fleiri dæmi í sömu flettigrein.

b. Auk þess er ákveðin mynd ósjaldan notuð til að taka af öll tvímæli um fallstjórn:

borg(ina) fyrir {gegn} óvin(un)um ...

§46.a. Íslensk lýsingarorð og lýsingarhættir eru búin beygingartáknum (4, 5, 6, 7, △, 0); orðasafnsmynd (kk.et.nf.) í notkunardæmi fær einnig beygingartákn hafi hún ekki komið fyrir áður í greininni (töluliðnum):

Sbr. einnig §44.

b. Framangreint gildir einnig þegar hin rússneska fletta er ekki lýsingarorð eða lýsingarháttur, en íslenskt lýsingarorð er nauðsynlegt til að þýða það, a.m.k. í vissum samböndum:

Sbr. einnig «miður5△» undir середи́на. En í orðasambandinu «vera miður sín» (sjá горе́ть5b нсв① см ... 2.: ... ~еть от стыда vera miður sín af skömm ...) er «miður» án beygingartákns og þar af leiðandi ekki lýsingarorð. Sbr. einnig nær í eftirfarandi:

Sjá einnig greinina здоро́вье.

§47. Séu íslenskar mið- og hástigsmyndir ekki þýðingar á tilsvarandi rússneskum stigmyndum, eru þær merktar comp (comparativus = miðstig) og superl (superlativus = hástig):

§48. Íslenska notar einatt lýsingarorð þar sem rússneska notar atviksorð. Oft er þetta eini möguleikinn:

Um síðustu merkinguna er sem sagt til atviksorð á íslensku.

§49. Orðasafnsmynd (flettimynd) íslenskra lýsingarorða og lýsingarhátta er kk.et.nf. Í annars hlutlausum samböndum er karlkyn alltaf valið, einnig í aukaföllum, sbr. §21.a.

§50.a. Íslenskir nafnhættir — nema sögnin vera — bera alltaf beygingartákn, sama hver flettan er.

Sé fletta rússnesk sögn eða sagnliði, þ.e. orð merkt в знач. сказ., má einnig setja beygingartákn á form persónuháttar eða jafnvel lh.þt. (í samsettri tíð), ef sama merking er ekki þýdd með nafnhætti annars staðar í greininni (gildir þó ekki um form sagnarinnar að vera, sbr. framansagt):